Wszystko na głowie – o tym, jak stres niszczy kobiety po cichu

0
109

Siedzisz przy kawie, wszystko jest w porządku – i nagle masz łzy w oczach. Bez ostrzeżenia, bez wyraźnego powodu. Nic się nie stało. A jednak coś się stało.

Siedzisz przy kawie, wszystko jest w porządku – i nagle masz łzy w oczach. Bez ostrzeżenia, bez wyraźnego powodu. Nic się nie stało. A jednak coś się stało.

Albo odwrotnie: dzieje się naprawdę dużo, powinnaś czuć, płakać, reagować – a Ty jesteś jak wydrążona. Pusta. Jakby emocje zdecydowały się wziąć urlop akurat wtedy, kiedy najbardziej ich potrzebujesz.

Oba te doświadczenia łączy jedno: nie umiemy ich nazwać. I właśnie to jest najtrudniejsze.

Skąd się biorą emocje bez nazwy

Psychologowie od dawna wiedzą, że to, czego nie potrafimy nazwać, trudniej nam zrozumieć – i trudniej z tym cokolwiek zrobić. Aleksytymia, czyli dosłownie „brak słów na emocje”, dotyczy według różnych szacunków od kilku do kilkunastu procent populacji. Ale nawet osoby, które nie spełniają klinicznego kryterium, często mają problem z rozróżnieniem tego, co czują.

Czy to smutek czy zmęczenie? Lęk czy złość? Tęsknota czy żal? Te słowa brzmią podobnie, ale prowadzą w zupełnie różne miejsca. Jeśli nie wiemy, co czujemy – reagujemy na oślep. Płaczemy, bo nie ma innego wyjścia. Zamykamy się, bo nie wiemy, co powiedzieć. Atakujemy, bo coś nas boli, tylko nie wiemy co.

Sprawdź także:  Jakie są objawy niedoboru witamin

Kiedy ciało mówi to, czego głowa nie umie

Emocje, które nie mają nazwy, nie znikają. Gdzieś się odkładają. Często w ciele – napięcie w barkach, ścisk w żołądku, ból głowy, który wraca bez wyraźnej przyczyny. To nie przypadek. Ciało jest bardzo sprawnym tłumaczem tego, co psychika próbuje przemilczeć.

Wiele kobiet trafia do gabinetu lekarskiego z objawami, które po serii badań okazują się nie mieć podłoża organicznego. Lekarze rozkładają ręce. A tymczasem odpowiedź siedzi głębiej – w nieodpracowanym stresie, w stłumionych emocjach, w czymś, co wydarzyło się dawno temu i co nigdy nie zostało do końca przepłakane.

Dlaczego nie umiemy nazywać tego, co czujemy

To nie jest nasza wina. Większość z nas nie była uczona języka emocji. W wielu domach panowała zasada – niekoniecznie wypowiedziana głośno – że pewnych rzeczy się nie mówi. Że złość jest nieładna. Że smutek to słabość. Że należy być dzielną i iść dalej.

Dzieci, które dorastają w takim środowisku, uczą się odcinać od tego, co czują. Nie dlatego, że tego chcą – tylko dlatego, że tak było bezpieczniej. I niosą ten nawyk w dorosłość, często nie zdając sobie z tego sprawy.

Dochodzi do tego trudność w radzeniu sobie ze stresem i emocjami – która sama w sobie potrafi być pułapką. Im bardziej próbujemy kontrolować to, co czujemy, tym bardziej emocje szukają innych wyjść. Płacz bez powodu to często właśnie taki zawór bezpieczeństwa.

Sprawdź także:  Jak zacząć dietę bezglutenową

Smutek, który nie jest smutkiem

Jedną z najczęstszych emocji, które kobiety mylnie identyfikują, jest smutek. A właściwie to, co za nim stoi. Bo „płaczę bez powodu” rzadko oznacza, że nie ma powodu. Oznacza, że powód jest ukryty – zbyt głęboko, żeby go zobaczyć na co dzień.

Czasem to stary żal, do którego nigdy nie było okazji wrócić. Czasem depresja i stany obniżonego nastroju, które rozwijają się powoli i po cichu, bez dramatycznego początku. Czasem po prostu przeciążenie – emocjonalne, fizyczne, relacyjne – które w końcu musi gdzieś ujść.

Każda z tych przyczyn zasługuje na uwagę. Żadna nie jest „za mało poważna”, żeby się nią zajął.

Jak zacząć nazywać to, co czujemy

Najprostszym ćwiczeniem jest zatrzymanie się i zadanie sobie pytania: co teraz czuję? Nie co myślę, nie co powinienem czuć – ale co faktycznie jest w tej chwili w ciele i w głowie. To pytanie wydaje się banalne, ale dla wielu osób jest naprawdę trudne.

Pomaga pisanie – dziennik, nawet chaotyczny, nawet kilka zdań wieczorem. Pomaga rozmowa z kimś, kto słucha bez oceniania. Pomaga też ruch – bo ciało bardzo często zaczyna „mówić” zanim głowa nadgoni.

Sprawdź także:  Zdrowe serce - dieta i aktywność

Ale są sytuacje, w których te metody nie wystarczają. Kiedy emocje są zbyt stare, zbyt splątane albo zbyt głęboko schowane, żeby dotrzeć do nich samodzielnie. Wtedy warto rozważyć pracę ze specjalistą.

Kiedy warto sięgnąć po pomoc

Jednym z podejść, które szczególnie dobrze sprawdza się w pracy z nieuświadomionymi emocjami, jest psychoterapia psychodynamiczna – nurt, który zakłada, że wiele naszych reakcji, zachowań i trudności ma korzenie w przeszłości, często poza zasięgiem świadomości. Zamiast skupiać się wyłącznie na objawach, szuka tego, co je wywołuje.

To nie jest szybkie rozwiązanie. Ale dla wielu osób – szczególnie tych, które przez lata funkcjonowały „na autopilocie” – jest to praca, która naprawdę zmienia coś na głębszym poziomie.

Jeśli zastanawiasz się, od czego zacząć i mieszkasz w okolicach Lublina, wpisanie w wyszukiwarkę frazy psychoterapia Lublin pozwoli Ci porównać dostępne ośrodki i podejścia terapeutyczne. Warto sprawdzić, czy dany specjalista pracuje w nurcie, który Cię interesuje.

Na koniec

Płakać bez powodu to nie jest oznaka słabości ani przesady. To często pierwszy sygnał, że coś w środku czeka, żeby zostać usłyszane. I że warto w końcu zapytać – co to jest.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj